Yeldeğirmeni

pirsultan | Oca 26, 2010 | Yorumlar 0

Büyük bir sehre taşınmıstık.Gördüğümüz manzara karşısında affallamıştık.evler,apartmanlar,sokaklar,caddeler..kolay değildi hem,köyden şehre inmek…oraya ısınmak,oradakilerle kaynaşmak..hem o kadar kalabalık ki.. Alışamadık bir türlü..evimizin bahçesinde oynar günlerce sokağa çıkmaz olmuştuk.Birileri şeker uzatır,alır bizi uzaklara götürür korkusuyla..güvensizlik kötüydü.Bir kez insanın içine kıvranıp yatarsa,oradan çıkmazdı bir daha..herkeSe kuşkuyla baktırırdı güvensizlik…

Çocukluğumdan arta bana kalan tek şey sanırım bir Yeldeğirmeniydi. Bir Yel değirmeni var belleğimde.Gidip de göremediğim,her an sancısını yüreğimde hissettiğım. Yel degirmeni bana hep cocuklugumu ansıtır.Alir beni götürür çocukluğuma..

Bir zamanlar çocuk başıma ben,yeldegirmeni ve rüzgar ayrılmaz birer dost idik. Yeldeğirmenin yanıbaşında çayırlara uzanır,rüzgarin döndürdügü çarklarin sesini dinlerdim.Duydugum mutlulugu anlatamam yine de..Çarklarin sesi bana ninnileri,ninniler de bana annemi hatırlatırdı.Tek kelimeyle mutluydum…mutluyduk. Sonra bir gün rüzgarlar ıslık çalmasını bırakti,esmez oldu.Derin bir sessizliğe,koyu bir yalnızlığa gömüldü yüregim.Yeldeğirmeni sustu,çalışmaz oldu.çarkların sesi,bir daha duyulmamak üzre,kederli bir sekilde sustu,uçup gitti sanki,annemi ansltan mırıltıları…

Üzüldüm..üzgündüm.Yüreğimde tarifsiz bir acı. Mevsim kış olmamasina karşın,terkettiler kuşlar yYeldegirmenini..Yeldeğirmeninin kanatlarına yuva kurmayacaklardı bir daha..biliyordum bunu hissediyordum..acım iki kat arttı.Dere bile yatağını değiştirdi,baska yöne akar oldu.Ova tüm canlılığını,neşesini yitirdi sanki.Çimenler,çayırlar eskisi gibi yeşil degil.. Karincalar bile eskisi gibi şevkle tasımayacaklar yiyeceklerini yuvalarina..hissediyorum bunu da.. Neşeli neşeli ötüşünü bıraktı,Agustos Böcegi..seranadları yok artık.

Dostlar vefasızmış,cok geçmeden anladim.Yeldeğirmenini terketmeyen bir ben ,bir de kötü kaderi kaldı ..

Şaşırmıştım,minnacık ellerimi göğe kaldırdım,yalvarmaya basladı yüreğim göklerin tanrısına..çok sey istemedim tanrıdan.Fazla olursa yapmaz diyerekten..Yeldegirmenini yeniden yaşama döndürmesi icin..ve beraberinde doganin eski canlılığına bürünmesi için..ha bir de kuslar tekrar yuva yapsın istiyordum..Doga onlarsız olmaz çünkü..

Birden deli bir rüzgar çıktı,esti esti..,hızlandıkca hızlandı..tarladaki başaklar selam durdu,boyunlarını bükerek.Ama Yeldeğirmeni kıpırdatmaz oldu kılını,tınlamadi bile rüzgarıç

Çünkü..çünkü Yeldeğirmeninin yüreği kırıktı rüzğara karşı…tıpkı benim ki gibi..

Popularity: 1% [?]