YEŞİL AV OPERASYONU’NDA ASKERLERİN MORALİ DÜŞTÜ

Bolsevik | Oca 31, 2010 | Yorumlar 0

Orta ve doğu Hindistan’ın gerilla bölgelerinde konuşlandırılan ücretli askerler arasında artan intihar vakaları ve yılgınlık
Orta ve Doğu Hindistan’daki Maoist hareketi ve Adivasi’leri [yerli kabileler] bastırmak için Sonia-Manmohan-Chidambaram faşist kliği tarafından gönderilen merkezi kuvvetlere bağlı zavallı polis ve askerlerin yüzlerinde yaygın bir şekilde tedirginlik, korku ve asabiyet okunuyor. Chhattisgarh’ın Kanker bölgesindeki Amabeda polis merkezinde görev yapan Dhananjay Singh’in son intiharı, Tatas, Mittals, Essar, Jindals, POSCO, Vedanta gibi bir avuç asalak talancının çıkarları uğruna sürdürülen acımasız sınıf savaşımına itilen bu biçare piyonların akli durumlarını yansıtan son olay oldu. Geçimlerini sağlamak için polise ve silahlı kuvvetlere katılan toplumun en yoksul kesimleri, sistematik olarak insanlıktan çıkartılıyor, merhametsizleştiriliyor, öldürme makinelerine dönüştürülüyor ve kendi halkına karşı kullanılıyorlar.
Maoistlere ve Adivasi’lere karşı gerici yöneticiler tarafından sürdürülmekte olan mevcut savaşta binlerce merkezi kuvvet, orta ve doğu Hindistan’ın iç bölgelerine göz göre göre öldürülmek için gönderiliyor. Bu merkezi kuvvetlerin hatırı sayılır bir kısmı sık ormanlar üzerine paraşütle atlatılıyor ve oradaki Maoistlerle savaşmaları emrediliyor. Bölge hakkında hiçbir şey bilmeyen ve yerel halkla kesinlikle işbirliği imkanı bulunmayan bu kuvvetler ormandaki en ufak bir seste paniğe kapılıyorlar. Yaprak hışırtılarına ateş açıyorlar ve sonucunda da ya bir maymunu ya da bir ineği vuruyorlar. Sürekli olarak 30 yıldan uzun bir süredir bölgede kendilerini güvenceye alan Maoist gerillalar tarafından saldırı korkusuyla yaşıyorlar. Maoistlerin attığı bir pusu onları tam bir keşmekeşin içine fırlatıyor. Gerillaların pususundan kaçanlar nereye gideceklerini bilemiyorlar; bölgeyi, dili bilmiyorlar ve yerel halktan hiç bir destek alamıyorlar. Uçsuz bucaksız ormanın ıssızlığında kaybolan bir takım asker örnekleri de var. Hindistan Ordusu subayları tarafından verilen orman savaşı eğitimine karşın, tedirginlik bu askerleri kuşatmış durumda.
Dahası, [operasyon güçlerinin] temel gereksinimleriyle ilgili problermleri de var; tayınları taşıyan polis ekipleri üzerine Maoistler tarafından atılan pusuların korkusundan tayınlar yetersiz; içme suyu ya ulaşılmaz ya da çok kıt. Halk mümkün olduğu yerlerde bile onlara su ve diğer gereksinimleri sağlamayı reddediyorlar. Bazı askerler, halkın onlara vermeyi reddetmesi yüzünden yemek ve aydınlanmak için yağ bulamadıklarını bildiriyor. Sıtma da bu askerleri korkutuyor ve Jagdalpur, Kanker, Narayanpur, Rajnandgaon vs.’deki hastanelere kabul edilen çok sayıda asker hakkında raporlar yağıyor.
Bu zavallı askerlerin geçirmekte oldukları ruhsal travmalar korkunç. Ve bu, bir köye baskın yaptıklarında ve ormanda biriyle karşılaştıklarında bu kadar zalim olmalarının bir sebebidir. Neden, ne uğruna ve kimin çıkarları için savaştıklarını bilmeden, karşısında savaşmaları gereken düşmanı tanımayan, daha ne kadar savaşacakları hakkında bihaber olan, Haryana ya da Nagaland kadar uzak eyaletlerde yaşayan ailelerini tekrar görebilecek kadar şanslı olup olmadıkları konusunda dahi tedirgin olan bu merkezi kuvvetlerin personeli ve özel komando kuvvetleri en yakın zamanda bu alanlardan nakledilmeyi istiyorlar. Komutanların ve polis şeflerinin ofislerine nakil bekleyen yüzlerce başvuru akıyor.
Çok sayıda asker ayrılmak için başvurmuş durumdalar ve orman savaşı eğitimine katılmayı ya da henüz yeni gönderilmiş oldukları Maoist bölgelere gitmeyi reddediyorlar. Fakat uzak eyaletlerden bölgeye getirilenlerin gerici yöneticiler adına savaşmaktan başka seçenekleri yok.
Ruhsal travmaya karşı dayanacak durumda olmayanların kimisi ise çareyi intihar etmekte buluyor. Nadiren de olsa, nakil için başvuruları önemsenmediği taktirde üst rütbeli subaylarını öldürdükleri durumlar da görülüyor.
Adivasi’ler ise bu savaşa düşman bir ülke tarafından yürütülen bir savaş olarak bakıyorlar. Adivasi bölgelerinde konuşlandırılan bu gerici kuvvetler tarafından gerçekleştirilen davranışlar, dil engeli ve insanlık dışı muameleler; ‘kendi bölgelerini işgal eden yabancı bir güç’ algısını daha da derinleştiriyor. Zayiat büyüdükçe, merkezi kuvvetler daha da demoralize olacaklar.
Bugün bir Dhanjay Singh ve -şayet geçen bir kaç aydaki intihar vakalarını sayarsak- otuz civarında insan, yılgın bireyler olarak başka ne yapabileceklerini bilemeden kendilerini vurdular. Fakat yarın onlar da, bencil sınıf çıkarları uğruna halkı bastırmak için kendilerini kullanan zalim sömürücü ve ezenlere karşı kitlesel bir ayaklanma içinde bulacaklar kendilerini.
Bu polisler de, kendi halkına karşı bir savaşta ölmeleri için onları kullanan Sonia, Manmohan, Chidambaram, GK Pillai, Raman Singh, Vishwa Ranjan ve diğer şahinlere de derslerini vereceklerdir.
Türkçeleştiren: Solun Doğusu

NOT: Yeşil Av Operasyonu, Hindistan hükümetinin Kasım ayında Naksalitlerin etkisindeki bölgelere yönelik olarak başlattığı ve hali hazırdaki kolluk kuvvetlerine 100 bin ek askerin katıldığı Hindistan tarihindeki en büyük operasyona verilen ad. – ç.n.
Filipin Maoist Information Bulletein – No:12

Popularity: 1% [?]